De stad Oostende is ervan overtuigd dat het kind - als een volwaardige partner - recht heeft op een plaats op het openbare domein in zijn geheel en niet in een afgezonderde kooi of op een speeleiland. Dat vergt in de eerste plaats een mentaliteitswijziging: van afgebakende zones naar een geïntegreerd geheel, naar een verwevenheid met de stad zelf. Die verwevenheid reflecteert zich in het concept van een speelweefsel, een kindlint als het ware.
Het principe van een kindlint is dat er effectief een lint gecreëerd wordt tussen de diverse plaatsen voor kinderen in een wijk (een speelplein, een school, een woonwijk). Mobiliteit is een belangrijk aspect daarbij. Bushaltes moeten mee in kaart gebracht worden, er moet aandacht zijn voor mogelijke fietsroutes, drukke verkeersaders moeten gemeden worden. Het kindlint wil enerzijds leuke spelprikkels aanbieden onderweg, en anderzijds het kind via veilige paden naar zijn bestemming brengen.
Op die manier is het kind uitdrukkelijk (en veilig) aanwezig in het straatbeeld, wordt het leuk om te voet van plaats x naar plaats y te gaan, is er in de grotemensenwereld plaats voor leuke speelaccenten, wordt het kind een volwaardige burger van de stad, en krijgt het een volwaardige plaats in die stad.
De uitvoering ervan wordt wijk per wijk, zelfs straat per straat, onderzocht, samen met de actoren van de wijk zelf. De ene straat heeft immers meer fysieke mogelijkheden dan de andere. Daarnaast wordt er rekening gehouden met het specifieke karakter en de sfeer van de wijk.
Afhankelijk van de concrete situatie wordt de implementatie van een of meer uitgangspunten van het speellint uitgewerkt, zowel rond beleefbaarheid (zoals het verblijfskarakter, het verrassingseffect, de functievermenging, de manipuleerbaarheid van ruimtelijke elementen, de zintuiglijke gerichtheid) als rond bespeelbaarheid (zoals routeaanduiding, passageplekken, bespeelbare puntelementen, klim-, spring- en glijmogelijkheden, ankerplaatsen, verbeeldbaarheid, enscenering, avontuurlijkheid en ritme en geometrie).